Subtitles downloaded from Podnapisi.NET
boogiewoogie prezentuje
autorskie tłumaczenie napisów do filmu
{b:b}PODWÓJNE UBEZPIECZENIE
Witam, panie Neff.
Pracujemy do późna, panie Neff?
Tak jakby. Jedźmy.
- Wygląda pan na przemęczonego. - Czuję się dobrze.
- Jak tam ubezpieczenia, panie Neff? - W porządku.
Nie chcą mnie ubezpieczyć. Twierdzą, że mam słabe serce.
Ja twierdzę, że to reumatyzm.
Dwunaste.
Memorandum
Walter Neff do Bartona Keyes'a, kierownika ds. odszkodowań.
Los Angeles, 16. lipca, 1938.
Drogi Keyes:
Kiedy to usłyszysz, pomyślisz, że to rodzaj spowiedzi.
Nie lubie tego określenia.
Chcę tylko wyjaśnić rzecz, która była prztyczkiem w Twój nos.
Twierdzisz, że jesteś takim cwanym lisem, takim specem od wnioskow odszkodowawczych.
Być może i jesteś, Keyes
lecz spójrzmy na tą sprawę Dietrichsona:
Ubezpieczenie od wypadków plus podwójne odszkodowanie.
Przez chwilę nawet nieźle Ci szło, Keyes.
Twierdziłeś, że to nie wypadek. Zgadza się.
Twierdziłeś, że to nie samobójstwo. Zgadza się.
Twierdziłeś, że zabójstwo.
Zgadza się.
Myślałeś, że wszystko wiesz.
Wszystko ładnie zawinięte w kolorowy papier z różowymi wstążkami.
Prawidłowo,
aczkolwiek nie do końca, z powodu jednego szczegółu
tylko jednej drobnej pomyłki.
Wybrałeś nie tego zabójcę.
Chcesz wiedzieć, kto zabił Dietrichsona?
Tylko nie upuść swego cygara, Keyes.
Ja go zabiłem.
Walter Neff,
agent ubezpieczeniowy, 35 lat, kawaler, żadnych skaz.
Naturalnie jeszcze do niedawna.
Tak, ja zabiłem.
Dla pieniędzy
i kobiety.
Nie mam ani pieniędzy...
ani kobiety.
Nieźle, co?
To się zaczęło w maju.
Po koniec maja.
Musiałem wyruszyć do Glendale, by dostarczyć polisę na jakieś wozy mleczarskie.
W drodze powrotnej przypomniała mi się sprawa odnowienia polisy z bulwaru Los Feliz.
Zadecydowałem tam zajechać.
To był jeden z tych hiszpańskich domków, za którymi wszyscy szaleli 10-15 lat temu.
Musiał kosztować kogoś ze 30,000 dolarów,
to znaczy, o ile w ogóle go spłacił.
- Zastałem pana Dietrichsona? - Kto prosi?
- Nazwisko Neff. Walter Neff. - Jeżeli pan jest akwizytorem...
- Chciałem rozmawiać z panem domu, nie prenumeratorami. - Pana Dietrichsona nie ma.
- A kiedy będzie? - Będzie, jak wróci, jeżeli coś tu panu da.
O co chodzi, Nettie? Kto to jest?
Jakiś pan do pana Dietrichsona.
Jestem pani Dietrichson. O co chodzi?
Jak leci, pani Dietrichson?
- Jestem Walter Neff z Pacific All-Risk. - Co za Pacific?
Ubezpieczalnia Pacific All-Risk. Chodzi o odnowienie polisy samochodowej.
Próbowałem zastać pani męża przez ostatnie 2 tygodnie ale go nigdy nie ma w biurze.
Czy mogę jakoś pomóc?
Ubezpieczenie wygasło 15-go. Nie scierpiałbym myśli o stłuczonym
błotniku, czymkolwiek, gdy nie ma się pełnej ochrony.
Rozumiem, o co panu chodzi, panie Neff.
- Właśnie się opalałam. - Mam nadzieję, że nie ma podglądaczy.
Jeżeli chodzi o polisy... nie chciałbym zabierać pani czasu...
Nie ma o czym mówić. Proszę poczekać na dole. Włożę coś i zaraz tam będę.
Nettie, wskaż panu pokój gościnny.
- Gdzie ten pokój? - Tutaj.
Alkohol jest pod kluczem.
To w porządku. Mam własne klucze.
W pokoju nadal było czuć wczorajsze cygara.
Okna pozamykane, a słońce, wdzierające się do wewnątrz przez weneckie żaluzje, ukazywało masę kurzu w powietrzu.
Na pianinie, w wymyślnych ramkach, pan Dietrichson i Lola, jego córka z pierwszego małżeństwa.
Mieli naczynie ze złotymi rybkami na stole za małą sofą
lecz, szczerze mówiąc, Keyes, nie interesowały mnie wtedy ani złote rybki
ani polisy samochodowe, ani pan Dietrichson ani jego córka.
Myślałem o tej kobiecie na górze, jak na mnie patrzyła
i pragnąłem obejrzeć ją bliżej, bez tych idiotycznych, dzielących nas schodów.
- Długo kazałam czekać? - Ależ skąd, pani Dietrichson.
Mam nadzieję, że mam twarz w porządku.
- Ja ją kupuję. - Nazwisko Neff?
Dwa razy F, jak w Filadelfii. Jeżeli zna pani tę opowieść.
- Którą? - „Opowieść filadelfijską”.
Proponuję, abyśmy usiedli. Opowie mi pan o polisie.
Mąż mi nigdy niczego nie mówi.
Obejmuje dwa samochody: La Salle i Plymouth.
Ubezpieczaliśmy je już 3 lata i przykro nam patrzeć, jak polisa wygasa.
Śliczna bransoletka, pani Dietrichson.
Jak mówiłem, nie chcemy, aby ta polisa wygasła.
Możemy dać jeszcze 30 dni. Tylko tyle nam wolno.
Wydaje mi się, że mąż ma ostatnio sporo pracy.
Czy mógłbym go tu na chwilkę zastać któregoś wieczoru?
- Raczej tak. Lecz nie wcześniej niż przed ósmą. - To mi pasuje.
- Pan nie jest związany z Klubem Automobili? - Nie, All-Risk, pani Dietrichson.
- Dlaczego pani pyta? - Ktoś z Klubu próbował się skontaktować.
- Czy mają lepsze warunki? - Tylko, gdy mąż jest członkiem.
- Nie jest. - Musiałby więc na początek wstąpić do Klubu.
Pani Dietrichson, nigdy nie przebijam ofert innych agentów.
Klub Automobili jest dla mnie w porządku.
Myślę, że równie dobrze mogłaby być pani. Mam tu z sobą bardzo atrakcyjną polisę.
Wyłożenie tego mężowi nie zajęłoby więcej, niż 2 minuty.
Przykładowo, oferujemy retencję w wysokości 50% przy pokrywaniu stłuczek.
Jest pan doświadczonym agentem, prawda, panie Neff?
Jedenaście lat w branży.
- Dobrze panu leci? - Jakoś żyję.
Sprzedaje pan tylko polisy samochodowe?
Wszelkiego typu. Pożar, trzesienie ziemi, kradzieże, cywilne, grupowe, przemysłowe i tak dalej.
- A od wypadków? - Ubezpieczenie od wypadków? Pewnie, proszę pani.
Niech mi pani powie, co wyryto na tej bransoletce.
Tylko moje imię.
To znaczy?
- Phyllis. - Phyllis.
Podoba mi się.
- Lecz nie jest pan pewien? - Będę musiał okrążyć domki parę razy.
Panie Neff, niech pan wpadnie jutro wieczorem około 8:30.
- Pan będzie w domu. - Kto?
Mój mąż! To z nim pan chciał rozmawiać?
Tak, lecz...
Oswajałem się trochę z tą myślą. Pani wie, co mam na myśli.
W tym stanie obowiązuje ograniczenie prędkości, panie Neff. 70 km na godzinę.
Jak szybko jechałem, panie władzo?
Ponad 140.
To proszę zejść z motocyklu i wlepić mi mandat.
Powiedzmy, że tym razem będzie to ostrzeżenie.
Załóżmy, że nie poskutkuje.
Przypuśćmy, że oberwie pan po łapach.
Przypuśćmy, że zapłaczę na pani ramieniu.
Przypuśćmy, że zapłacze pan na ramieniu mojego męża.
To kończy sprawę.
- Więc 8:30 jutro wieczorem, pani Dietrichson. - Tak sugerowałam.
- Pani też będzie? - Raczej tak. Zwykle jestem.
- Ten sam fotel, perfum, bransoletka? - Nie wiem, czy pana rozumiem.
Czyżby naprawdę pani nie wiedziała?
Było późne popołudnie i wciąż pamiętam zapach kapryfolium tamtej ulicy.
Nie wiedziałem, że zabójstwo też czasem pachnie jak kapryfolium...
Może Ty byś się domyślił, Keyes, po tym, jak wspomniała o polisie wypadkowej.
Ale nie ja.
Czułem się wybornie.
Wróciłem do biura sprawdzić, czy nie ma dla mnie poczty.
Był to ten dzień, w którym miałeś tego kierowcę z Inglewood na dywaniku.
Panie Neff, pan Keyes chce się z panem widzieć. Wrzeszczy już całe popołudnie.
Wściekły, czy tylko piana na gębie? Tu, przechowaj to dla mnie, złotko.
Gorlopis, nikomu pan nie wciśnie tego kitu.
Jest pan w potrzasku i wie pan o tym.
- Gadaj zdrów. Ja chcę tylko pieniędzy. - Gadaj zdrów. Dostaniecie, ale więzienie.
Wejdź, Walterze.
- Oto Sam Gorlopis z Inglewood. - Och, znam pana Gorlopisa.
Ma polisę na ciężarówkę.
- Co słychać, panie Gorlopis? - Niedobrze. Ciężarówka spalona.
A teraz posłuchaj pan.
Każdego miesiąca setki wniosków o odszkodowanie trafiają na to biurko.
Niektóre z nich są lewe i ja wiem które.
Skąd to wiem?
Mój mały człowieczek mi mówi.
- Jaki człowieczek? - Mały człowieczek tu wewnątrz.
Zawsze kiedy nawinie mi się lipa, supła mi żołądek i nie mogę jeść.
Tak było i z pańskim wnioskiem, Gorlopis. Wiedziałem, że to kant.
Więc co zrobiłem.
Tego popołudnia wysłałem holowników do tej pańskiej spalonej ciężarówki. Podnieśli...
...i co znaleźli?
- Znaleźli to, co zostało ze stosu drewna. - Jakiego drewna?
Drewna, które pan zalał benzyną i podpalił.
Niech pan posłucha. Jestem biedny gość. Może gdzieś się pomyliłem.
Też tak można powiedzieć.
- Nie czuje się najlepiej, panie Keyes. - Podpisz pan papier, to poczujesz się lepiej.
- Co podpisać? - Tutaj. Zrzeczenie się odszkodowania.
I znów jesteście uczciwym człowiekiem. Do widzenia, Gorlopis.
Ale nie mam już ciężarówki.
2.600 dolarów. To dużo pięniędzy u nas.
Co z wami, Gorlopis? Nie potraficie otworzyć drzwi?
Położyć rękę na gałcę
przekręcić w lewo
i pociągnąć....
zuch.
Dziękuję, panie Keyes.
Co my tu w ogóle wyprawiamy?
Jesteśmy ubezpieczalnią, czy gromadą tępych amatorów
- ...zadającymi się z takimi kmiotkami? - Moment, Keyes. Nie rozumiem warczenia.
Dołączyłem notatkę do podania Gorlopisa, wnioskując o jego dokładne zbadanie.
Wiem, Walterze. Nie warczę na Ciebie. To firma odpowiada za to co robi.
I za to, czego nie robi.
Przyjmują wszystkich, byleby płacili.
A ja tu mam tonąć w papierach tylko po to, by nie wyrzucali więcej szmalu przez okno,
niż zdołali skasować wewnątrz.
- Teraz odwróć płytę i posłuchajmy drugiej strony. - Zaczynam mieć poważnie dość prostowania
tego, co pieprzą skretyniali agenci, gotowi sprzedająć polisę człowiekowi,
który śpi w jednym łóżku z czterema grzechotnikami.
Dwadzieścia sześć lat się z tym walczę....
I kochasz każdą spędzoną tu minutę, Keyes.
Tylko za bardzo się tym przejmujesz, Ty i Twój mały człowieczek.
Twoja sumienność doprowadzi Cię do szału.
Przecież nawet bez zaglądania w kalendarz nie wiedziałbyś, czy dziś wtorek.
Co więcej, sprawdzałbyś czy to tegoroczny, czy zeszłoroczny
i kto go wydrukował
i czy jest zgodny z almanachem światowym.
Wystarczy, Walterze. Wynoś się, zanim rzucę tym biurkiem w Ciebie.
Ja też Cię kocham.
Naprawdę kochałem, stary durniu. Prującego struny głosowe, wydzierającego się na wszystkich.
Jednak nigdy, nawet przez chwilę nie miałem co do Ciebie wątpliwości.
Zawsze wiedziałem, że za tymi popiołami z cygara na Twojej kamizelce kryje się ogromne serce...
W biurze otrzymałem wiadomość telefoniczną pani Dietrichson w sprawie odnowienia polisy.
Chciała, żebym wpadł nie jutro wieczorem
tylko w czwartek po południu o 3:30.
Miałem już sporo zaplanowane na to czwartkowe popołudnie.
Między innymi podróż do Santa Monica w sprawie prezentacji pewnego ubezpieczenia grupowego.
Ale myśl o bransoletce Dietrichson i sposobie, w jaki układała się na jej nodze nie dawała spokoju.
Dzień dobry, panie Neff. Nie wejdzie pan?
Zastanowię się.
Mam nadzieję, że nie gniewa się pan na mnie. Nie pasował mi wczorajszy wieczór.
Nic nie szkodzi. Zajałem się swoją kolekcją znaczków.
Właśnie przygotowałam mrożoną herbatę.
- Chciałby pan szklankę? - Tak, o ile nie znajdzie się gdzieś butelka piwa.
Możliwe. Nigdy nie wiem, co jest w lodówce.
Nettie!
Jeżeli chodzi o tę odnowę, panie Neff... Rozmawiałam z mężem na ten temat.
- Tak? - Tak. Powiedział, że to podpisze.
Właściwie to myślałam, że będzie tu dzisiaj.
Ale go nie ma?
To straszne.
Nettie!... Nettie!...
Ach, zapomniałam, że służba ma wolne.
Z tym piwem to nieważne. Herbata może być.
- Cytryny? Cukru? - Jak pani uważa.
Skoro służącej nie ma, to może mógłbym w czymś pomóc. Przykładowo odkurzyć mieszkanie.
- Świeża. - Kiedyś opylałem odkurzacze.
- Marne zarobki, ale nauczyłem się trochę życia. - Nie sądzę, by uczył się pan z kursu korespondencyjnego.
Skąd się wzieło to picie herbaty?
- Jest pani Brytyjką? - Nie. Pochodzę z Kalifornii. Urodzona w Los Angeles.
Powiadają, że wszyscy rdzenni Kalifornijczycy pochodzą z Iowa.
- Panie Neff.... - Walter.
- Właśnie.
Powiedz mi, Walterze...
- Ile wynosi Twoja prowizja? - 20%. Czemu pytasz?
- Myślę, że mogłabym Ci dorzucić nową robotę. - Zawsze mile widziane.
Mysłałam o mężu. Martwię się o niego, pracującego tam na polu naftowym.
To bardzo niebezpieczne.
- Chyba nie dla kierownictwa? - On nie siedzi tylko za biurkiem.
Przebywa razem z załogą przy odwiertach. Zamartwiam się nim.
Znaczy pewnej ciemnej nocy zawali się na niego fragment szybu?
- Proszę tak nie mówić. - Ale taki jest pomysł.
Niedawno w przewód wiertniczy zaplątał się brygadzista. Ma połamane plecy i leży w szpitalu.
- Przykre. - Na samą myśl o tym ciarki mnie przechodzą.
- A gdyby coś takiego przytrafiłos się mężowi? - Prawdopodobne.
Nie sądzisz, że powinien się ubezpieczyć?
- Jaki typ ubezpieczenia mogłby wybrać? - Wystarczające, by pokryć koszty leczenia.
Powiedzmy 100 i 25 tygodniowo daje całkowitą sumę ubezpieczenia równą ok. 50.000 dolarów.
- Co to za suma? - W razie, gdyby zginął.
Może nie powinienem tego mówić.
- W tym fachu człowiek musi myśleć o wszystkim. - Twój mąż by zrozumiał.
Jestem przekonany, że kupiłby pomysł o ubezpieczeniu się.
Może z nim porozmawiać?
Mógłbyś spróbować. Ale jest twardy.
Na początku wszyscy są twardzi.
Ma dużo na głowie. Nie sądze, by chciał czegokolwiek słuchać, za wyjątkiem baseballa w radiu.
Nie jeden wieczór przesiadujemy w milczeniu.
Nudne życie.
- Więc siedzę i robię na drutach. - To po to za niego wyszłaś?
Może lubię patrzeć na jego kciuki, trzymające wełnę.
Gdyby tylko się zmęczyły...
ze mną nie musiałabyś szydełkować.
- Nie musiałabym? - Daję Ci głowę.
A możeby tak nieco rumu? Stawia na nogi.
Chcę Cię o coś zapytać, Walterze.
- Czy mogłabym go ubezpieczyć, nie zawracając mu głowy? - Że co?
Tak byłoby i dla Ciebie łatwiej. Nie musiałbyś nawet z nim rozmawiać.
Mam swoje kieszonkowe. Mogłabym za nieco płacić, a on nie musiałby o niczym wiedzieć.
- Ale dlaczego? - Ponieważ on nie chce się ubezpieczyć.
- Jest przesądny. - Wielu jest. Czy to nie zabawne?
Gdyby tylko istniał sposób załawienia w tego w mig, zniknełyby wszelkie kłopoty.
- Wiesz co mam na myśli, Walterze? - Pewnie. Mam dobry wzrok.
Chcesz go ubezpieczyć bez jego wiedzy.
W dodatku nie chcesz, żeby firma o tym wiedziała.
- Czy taki jest plan? - A jest w tym coś niestosownego?
Nie, sądzę że plan jest wspaniały.
A gdy pewnej nocy urwie się elewator.... - Jaki elewator?
Tylko czasem jakoś tak nie potrafi samo z siebie, więc trzeba dopomóc.
- O czym Ty mówisz? - Naturalnie nie musi być elewator.
Może być potrącenie autem, albo wypadnięcie oknem.
Taka drobnostka, pod warunkiem że skończy w kostnicy.
- Oszalałeś? - Nie aż tak.
- Do widzenia, pani Dietrichson. - Co jest grane?
Słuchaj, skarbie, nie wykręcisz się z tym.
- Chcesz go kropnąć! - To okropne co mówisz!
Myślałaś że kim w ogóle jestem?
Facetem, który odwiedza domy pięknych kobiet, mówiąc „Cześć, sprzedaję polisy wypadkowe dla małżonków.
„Ktoś za długo ciągnie? A możeby go tak „obrócić w konkretny szmal?
„Wystarczy uśmiech, a pomogę skasować”. Musisz uważać mnie za kompletnego ciołka!
Jesteś podły.
Z kolei ty jesteś ekstra. Pod warunkiem, że nie jestem twoim mężem.
- Wynoś się stąd. - Jeszcze jak, skarbie! Już mnie tu nie ma!
Więc powiedziałem jej prosto w oczy co o niej myślę. Nie oszukała mnie.
Wiedziałem, że to materiał wybuchowy i że należało go rzucić, zanim eksploduje.
Zajechałem na upragnione tego dnia piwo do knajpy.
Chciałem pozbyć się cierpkiego smaku tej chłodzonej herbaty i wszystkiego z tym związanego.
Nie chciało mi się do biura, więc poszedłem na kręgle zatoczyć kilka rund.
Chciałem choć na chwilę zająć swój umysł czym innym.
Gdy skończyłem, nie miałem ochoty na nic, nawet na obiad.
więc pojechałem do domu, zaparkowałem wóz i poszedłem na górę do swego mieszkania.
Stanąłem w oknie, oglądając zmierzch i początek ulewy. Nawet nie włączyłem światła.
To też nie pomogło. Byłem zupełnie rozstrojony i myśl o sprawie nie dawała mi spokoju.
W pewnej chwili dotarło do mnie, że niczego tak naprawdę nie powstrzymałem,
że sidła zostały zastawione, że to nie był koniec między nami.
Że to był dopiero początek.
Dlatego gdy o 8 usłyszałem dzwonek, wiedziałem, kto to bez zastanawiania się,
jak gdyby była to najbardziej naturalna rzecz na świecie.
Witam.
- Zapomniałeś wziąść kapelusza. - Czyżby?
Chcesz, abym go zwróciła?
Pewnie.
Połóż na krześle.
- Skąd wiedziałaś, gdzie mieszkam? - Z książki telefonicznej.
- Pada. - Tak.
Zdejmij płaszcz i usiądź.
- Męża nie ma? - Jest w Long Beach. Robią nowe odwierty.
Dzwonił, że wróci późno. Około 9:30.
- Powiedz, że się cieszysz, że mnie widzisz. - Wiedziałem, że tego tak nie zostawisz.
- Znaczy jak? - Tak jak tego popołudnia.
Musiałam powiedzieć coś, co wywarło na Tobie całkowicie błędne wrażenie.
Nigdy nie możesz tak o mnie myśleć, Walterze.
- OK. - Nic nie jest OK, jeśli mi nie wierzysz.
Więc czego ode mnie chcesz?
Chcę, żebyś był dla mnie miły.
Taki byłeś, gdy pierwszy raz do nas przyszedłeś.
Tak już nie będzie.
- Coś się stało. - Wiem.
Coś się stało z nami.
Czuję, jakby mnie śledził. Nie, żeby mu jeszcze na mnie zależało.
Ale trzyma mnie jak na smyczy. Uwiera mnie tak, że nie mogę oddychać.
Spokojnie, jest w Long Beach.
Może nie powinnam była przychodzić.
- Może nie powinnaś. - Chcesz, abym sobie poszła?
- Jeśli chcesz. - Teraz?
Tak. Teraz.
- Szaleję za Tobą, skarbie. - Szaleję za Tobą, Walterze.
To perfum we włosach. Jak się nazywa?
Nie wiem. Kupiłam je w Ensenadzie.
Przydałoby się trochę tego różowego wina. Tego musującego.
Lecz wszystko co tu mam, to bourbon.
Może być bourbon.
Daj tu jakieś kieliszki.
- Z sodą? - Ze zwykłą wodą poproszę.
Nieco ponad 6 miesięcy temu pewien facet poślizgnął się w wannie na mydle, stracił przytomność i utonął.
Tylko, że miał polisę wypadkową.
Więc zrobili autopsję i nie darowali jej tego.
- Komu? - Jego żonie.
Inny przypadek: faceta znaleziono zastrzelonego. Żona twierdziła, że się postrzelił, czyszcząc strzelbę.
Wszystko co zgarnęła, to cela 3 na 10 w Tehachapi.
Może według niej było warto.
Spróbuj to zabrać do dużego pokoju.
- Przyjemnie tu, Walterze. Kto się Tobą opiekuje? - Kolorowa kobieta wpada dwa razy w tygodniu.
- Sam robisz śniadania? - Raz na jakiś czas wyciśnę grejfruta.
- Resztę mam w barze na rogu. - Wspaniale. Otaczasz się obcymi ludźmi.
Nie musisz ich nienawidzić, bo ich nie znasz.
Nie musisz każdego ranka siedzieć przy stole i uśmiechać się do niego i tej jego córki.
Córki?
- Ach, ta mała w ramce na pianinie. - Lola. Mieszka z nami.
Częściej myśli o niej, niż o mnie.
- Nie myślałaś, żeby się rozwieść? - Nie da mi rozwodu.
- Domyślam się, że ze względu na pieniądze. - On nie ma pieniędzy, odkąd zajmuje się ropą.
Ale miał, gdy za niego wychodziłaś?
Tak, miał. Ja chciałam mieć własny dom.
Powiedziałam więc: czemu nie?
Ale to nie był jedyny powód.
Byłam pielęgniarką jego żony. Przez długi okres chorowała.
Gdy zmarła, był kompletnie załamany.
- Tak mi go było żal. - A teraz go nienawidzisz.
Tak, Walterze. Jest taki okrutny wobec mnie.
Za każdym razem, gdy kupię nową suknię lub buty drze się na mnie. Nie pozwala mi nigdzie iść.
Każe mi się zamykać. Zawsze był wredny.
Nawet swoją polisę życiową zapisał córce.
- Tej Loli. - Nic Tobie nie przypada?
Nic. Tyle właśnie jestem dla niego warta.
Więc nie śpisz po nocach, tylko kombinujesz?
Walterze, nie chcę go zabić. Nigdy nie pragnęłam.
Nawet gdy się spije i uderzy po twarzy.
- Tylko czasem życzyłabyś sobie, by nie żył. - Możliwe.
I chciałabyś, aby zdarzył się wypadek objęty tą polisą na 50.000 dolarów.
- Czy tak? - Może i to też.
Niedawno wracaliśmy do domu z pewnego przyjęcia. Znowu pił.
Gdy wjechaliśmy do garażu, on tak siedział schylony z głową opartą o kierownicę i włączonym motorem.
A ja myślałam, jak by było, gdybym nie wyłączyła silnika...
...lecz zamknęła garaż i zostawiła go tam.
Powiem Ci, co by było, gdybyś miała polisę wypadkową i próbowała wykręcić numer z tlenkiem węgla.
Mamy pewnego gościa w biurze o nazwisku Keyes. Dla niego taka sprawa to jak okazała pieczeń wołowa.
W ciągu 3 minut wiedziałby, że to nie wypadek. Za 10 minut siedziałabyś w świetle jupiterów.
- Za pół godziny podpisywałabyś wyznanie. - Ależ Walterze, nie miałam i nie mam zamiaru tego zrobić.
Nie, gdy po drodze stoi ubezpieczalnia, skarbie. Znają więcej trików, niż małpy w cyrku.
A gdy chodzi o czyjaś śmierć,
nawet modlitwa nie pomoże. Powieszą Cię na bank.
A ja nie chcę, żeby tak było, skarbie.
Przestań o tym myśleć.
Tak więc siedzieliśmy oboje, gdy nagle zaczeła łagodnie szlochać, jak deszcz za szybą...
...i nie mówiliśmy nic. Pewnie przestała o tym myśleć, ale nie ja.
Nie mogłem. Przypomniało mi się coś, nad czym kiedyś już myślałem,
znacznie dawniej, niż od chwili spotkania z Phyllis Dietrichson.
W tej branży kusi, by przewidywać ich gierki i próbować kombinować.
Człowiek czuje się jak krupier za kołem rulety, pilnujący graczy, by nie oszukiwali.
I wtem pewnej nocy zaczyna myśleć, jakby ich tu samemu okantować...
...i zrobić to sprytnie. Gdyż koło trzyma się we własnych rękach..
...i zna się każdy chwyt na pamięć.
I dochodzi do wniosku, że wystarczy wtyka...
...gdzieś wśród ludzi... ktoś wyznaczony do podbicia stawki.
Nagle słyszysz dzwonek i cały ten plan jest już z Tobą w pokoju...
Słuchaj, Keyes,
nie próbuję się wybielać.
Walczyłem, tylko...
chyba nie wystarczająco mocno.
Stawką było 50.000 dolarów. Ale też i życie pewnego człowieka
...człowieka, który nigdy nic złego mi nie zrobił, za wyjątkiem...
...ślubu z kobietą, która nic go nie obchodziła.
A mnie obchodziła.
Zadzwonisz?
Walterze!
Nienawidzę go. Nie cierpię wracać. Wierzysz mi, nie?
Oczywiście że wierzę.
Nie wytrzymam tego. Nawet jeśli mnie powieszą, to co?
Nie powieszą Cię, skarbie...
- To lepsze niż takie życie. - ...ponieważ zrobisz to, a ja Ci pomogę.
- Wiesz, o czym mówisz? - Pewnie, że wiem.
Zrobimy to i zrobimy to jak trzeba. Jestem facetem, który wie jak.
- Walterze, ranisz mnie. - Nie będzie żadnej wpadki.
Żadnego niechlujstwa. Żadnej słabości. To będzie perfekcja.
Zadzwoń do mnie jutro. Ale nie z domu. Z budki i pilnuj się cały czas.
To będzie doskonałe, rozumiesz? Od początku do końca.
Tak się zaczęło, Keyes.
Koła maszynerii rozpoczęły ruch, którego nie dało się zatrzymać.
Pierwszą rzeczą było załatwienie mu tej polisy wypadkowej.
Wiedziałem, że jej nie kupi, ale do szczęścia potrzebny był tylko jego podpis.
Musiałem więc sprawić, aby bezwiednie podpisał papier.
Chciałem również świadka, prócz Phyllis, który usłyszy z nim moją rozmowę.
Próbowałem rozumować jak Ty, Keyes.
Odpowiedzi na pytania, które pojawiłyby się po śmierci Dietrichsona, miały być gotowe.
Wkrótce wybrałem się do nich ponownie.
Wszystko wyglądało wyśmienicie, za wyjątkiem świadka Phyllis,
krórym była córka Dietrichsona - Lola.
Czułem się dziwne i nieswojo,
siedząc obok niej, grającej w warcaby,
jak gdyby nic nie miało się wydarzyć.
Zakładam, że jest pan świadomy, panie Dietrichson, że nie będąc
zatrudniony, nie jest pan objęty stanowym ubezpieczeniem wypadkowym.
Jedyną możliwą ochroną jest wykupienie osobistej polisy.
Wiem wszystko! Dalej powie mi pan,
że potrzebuję ubezpieczenia od trzęsienia ziemi, uderzenia piorunów i gradobicia.
Gdybyśmy mieli wykupić wszystkie wymyślone przez nich polisy, poszlibyśmy z torbami.
Nas ruinuje Twoje kupowanie podczas jednego wyjścia 5 kapeluszy.
Kto nosi kapelusze w Kalifornii?
Polisa to najtańsza możliwa ochrona.
Może innym razem, panie Neff. Miałem ciężki dzień.
Jak pan uważa.
- Załatwmy dzisiaj tę polisę samochodową. - Pewnie.
Wszystko co potrzeba, to podpisanie tego podania w sprawie odnowienia polisy.
Phyllis, nie obrazisz się jeśli przerwę?
- Umieram z nudów. - Masz coś lepszego do roboty?
Tak, mam.
- Ojcze, czy mogę teraz wyjść na dwór? - Wyjść gdzie? Z kim?
- Z Anią. Idziemy na rolki. - Która Ania?
- Ania Matthews. - A nie znowu ten Nino Zachetti?
- Lepiej, żeby to nie był ten Zachetti. Jeśli Cię złapie... - Przecież mówię, że Ania Matthews.
Mówię, że idziemy na rolki. Spotykamy się na rogu Vermonta i Franklina
północno-zachodni róg, w razie gdybyś pytał. Poza tym jestem już spóźniona.
Mam nadzieję, że wszystko jest jasne, ojcze.
- Dobranoc, Phyllis. - Dobranoc, panno Dietrichson.
- Och, przepraszam. Dobranoc, panie.... - ...Neff.
Dobranoc panie Neff.
Niezły zawodnik, jak na swoją wagę.
- A teraz gdyby zechciał pan podpisać... - Co podpisać?
Podania w sprawie odnowy polis. Tak, by być chronionym do czasu wydania nowych.
- Kiedy to nastąpi? - Gdzieś za tydzień.
- Tylko żebym był chroniony na Północy. - San Francisco?
- Palo Alto. - To człowiek ze Stanfordu, panie Neff.
- Nadal jeździ na doroczne zjazdy klasowe. - Co w tym złego?
- Nie mogę się raz do roku trochę rozerwać? - Stanford - wspaniała szkoła futbolu.
- Grał pan, panie Dietrichson? - Lewe skrzydło obrony. Prawie ukończyłem uniwersytet.
- Gdzie mam podpisać? - Na dole.
- Duplikat również. - Dwa podpisy, tak?
- Jedna dla agenta. Trzymam na własny użytek. - Kopie. Duplikaty. Papierki...
Dziękuję panu. Z czekiem nie ma pośpiechu.
Mogę odebrać w pańskim biurze któregoś ranka.
- Na ile mnie szarpiecie? - Jednorazowo 47.50.
Chyba starczy ubezpieczeń jak na jeden wieczór, panie Neff.
W zupełności.
Weź sodę jak pójdziesz na górę, Phyllis. Dobranoc, panie Neff.
- Dobranoc, panie Dietrichson. - Chyba zostawił pan kapelusz w przedpokoju, panie Neff.
Dobranoc, panie Neff.
- I jak, Walterze? - Dobrze.
- Podpisał, nie? - Pewnie! Sama widziałaś.
- Słuchaj, kiedy on jedzie do tego Palo Alto? - Pod koniec miesiąca.
- Sam prowadzi? - Jak zawsze.
Nie tym razem. Niech weźmie pociąg.
- Czemu? - Bo to część planu. Posłuchaj, skarbie.
Istnieje klauzula w każdej polisie ubezpieczeniowej, zwana podwójnym odszkodowaniem.
Rodzaj zachęty dla klientów.
Oznacza, że płacą podwójnie w szczególnych przypadkach.
Wypadki, które prawie nigdy się nie zdarzają.
Przykładowo, śmierć faceta w pociągu.
- Wypłaciliby 100.000 zamiast 50.000. - Rozumiem.
Idziemy na całość, skarbie. Dlatego musi być pociąg.
Będzie pociąg. Tak, jak planujesz, Walterze.
Aż do końca.
Cześć, panie Neff.
To ja.
- Czy coś się stało? - Czekałam na pana.
- W sprawie? - Myślałam, że jedzie pan po drodze i mnie podrzuci.
- Którędy to ma być? - Za wzniesieniem. Ulicą Vermonta.
Ach tak. Vermonta i Franklina. Północno-zachodni róg, tak?
Z przyjemnością, panno Dietrichson.
Lubi panna rolki?
Lubię... nie lubię... Zależy.
Dzisiaj pewnie nie?
Dzisiaj nie.
Mam ostatnio ciężkie życie z rodzicami.
Ojciec mnie nie rozumie, a Phyllis nienawidzi.
- Rzeczywiście brzmi nieprzyjemnie. - Dlatego muszę czasem skłamać.
- Znaczy że nie Vermonta i Franklina? - Nie, to akurat się zgadza.
Tylko, że to nie Ania Matthews,
a Nino Zachetti.
- Nie wygada pan? - Będę musiał to przemyśleć.
Nino nie jest taki, jak mój ojciec ciągle mówi. Po prostu miał ostatnio pecha.
Studiował medycynę, dorabiając nocą jako sprzedawca biletów w prowincjonalnym teatrze.
Zalegał w opłatach i dlatego wyrzucili go z uniwersytetu.
Później zwolnili go z pracy za niewyparzony język.
Jest w gorącej wodzie kąpany.
- To bywa kosztowne. - Mój ojciec sądzi, że nikt się dla mnie nie nadaje,
no może za wyjątkiem właściciela rafinerii. Chciałabym, żeby postawił się na moim miejscu.
Nie mogę porzucić Nina.
- Wszystko się ułoży, panno Dietrichson. - Kiedyś pewnie tak.
To ten róg, panie Neff.
Tutaj Nino!
- Nino, to jest pan Neff. - Cześć, Nino.
- Mów mi Zachetti. - Nino, proszę.
Pan Neff mnie tutaj podrzucił. Opowiedziałam mu o nas.
- Dlaczego ma o nas wiedzieć? - Panem Neffem nie musimy się przejmować, Nino.
- Nie przejmuję się. Niech tylko tyle nie nadaje. - Co z Tobą, Nino?
- To przyjaciel. - Ja nie mam przyjaciół.
A jeśli już, to sam sobie nich wybieram. Chodź!
Słuchaj, chłopcze. Chciała, żebym ją podwiózł, więc to zrobiłem. Czy to powód do denerwowania się?
- Dobra, Lolu. Zdecyduj się - idziesz czy nie? - Oczywiście, że tak.
Niech pan nie zwraca na niego uwagi. Bardzo dziękuję. Jest pan słodki.
Miły z niej dzieciak.
Możliwe, że i on był trochę sympatyczniejszy.
Nagle uderzyło mnie takie pytanie, jak w ogóle śmiałem o nich myśleć,
mając tę teczkę obok siebie, a w niej podpis jej ojca.
Ten podpis oznaczał jedno:
Człowiek był już trupem.
To była jedynie kwestia czasu. Niedługiego czasu.
Znasz ten duży sklep w Los Feliz, Keyes?
Obraliśmy go z Phyllis jako miejsce naszych spotkań.
Wprawdzie już wtedy miałem większość planu w głowie, ale wiele szczegółów należało dopieścić.
Musiała w razie czego znać je na pamięć.
Odtąd musieliśmy być bardzo ostrożni.
Nikt nie powinien nas widzieć razem.
Nie powinniśmy nawet rozmawiać przez telefon.
Ani z jej domu, ani mojego biura.
Dlatego każdego ranka około 11 przychodziła do tego sklepu na zakupy.
A ja mogłem na nią, że tak powiem, wpaść dowolnego wybranego dnia.
Rodzaj zaplanowanego przypadku.
- Walterze... - Nie tak głośno.
- Chciałam z Tobą porozmawiać. - Ja pierwszy.
Wszystko gotowe. Polisa wypadkowa przeszła. Mam ją w kieszeni.
Mam też jego czek.
Widziałem się z nim w pracy. Sądził, że płaci za polisę samochodową.
Czek jest wystawiony na firmę, poza tym pusty. Tytuł może być dowolny.
Więc Ty wyślesz ten czek tytułem polisy samochodowej.
Przejdzie, dlatego że jeden z wozów zarejestrowano na Twoje nazwisko.
Prędko, otwórz torebkę.
- Masz dostęp do jego skrzynki depozytowej? - Tak. Oboje mamy klucze.
Świetnie. Na razie nie umieszczaj w niej polisy. Dam Ci znać, kiedy.
- Pamiętaj, jakby co, to nic nie widziałaś, jasne? - Nie jestem głupia.
Kiedy rusza pociągiem?
- No właśnie. Nie jedzie. - Co?
- To właśnie próbowałam powiedzieć. Podróż odwołana. - Co się stało?
Mógłby mi pan podać to pudełko pokarmu dla dziecka? To na górze!
Nie rozumiem, dlaczego ciągle muszą kłaść towary, które kupuję, na górnych półkach.
- Mów dalej. Słucham. - Upadł w pracy. Złamał nogę. Jest w gipsie.
- Złamał nogę? - Co teraz zrobimy, Walterze?
- Nic. Po prostu poczekamy. - Czekać na co?
- Aż weźmie pociąg. Mówiłem Ci - to musi być pociąg. - Ale nie czekajmy. Nie mogę tak żyć.
- Nie będziemy walili młotkiem tylko po to, żeby mieć to za sobą. - Są inne sposoby.
Ale my nie użyjemy innych sposobów.
Ale tak nie może być. Wiesz, co się stanie, jeśli on się dowie o tej polisie?
- Wiele. Ale to będzie i tak lepsze, niż cela śmierci. - Nigdy tak nie mów.
- Tylko nie traćmy głów. - Nie głowy, tylko nerwy tracimy.
Przepraszam.
- Zrobimy to dobrze. To wszystko. - To czekanie mnie wykańcza.
Mnie również, skarbie, ale musimy czekać.
Może i trzeba, Walterze, lecz...
tak ciężko mi bez Ciebie.
To jakby mur między nami.
Pójdę już, skarbie. Myślę o Tobię cały czas.
Od tamtej chwili minął tydzień i nie widziałem jej ani razu.
Próbowałem nie myśleć o niej, ani o tej sprawie.
Powtarzałem sobie, że może jakieś czuwające nad Tobą duchy się zmówiły i sprawiły, że złamał nogę.
Aż w końcu 15-go czerwca...
...może pamiętasz, Keyes,
wpadłeś do mego biura około 3 po południu...
Czołem, Keyes.
Właśnie wracam od Nortona.
Są już statystyki półrocznej sprzedaży. Jesteś na czele, Walterze.
- To już drugi raz z rzędu. Gratulacje. - Dzięki.
Co powiesz na taniego drinka?
A co Ty powiesz na 50-dolarową obniżkę?
- Śmiać się teraz czy jeszcze poczekać? - Mówie poważnie. Gadałem z Nortonem.
Moje biurko jest zawalone papierami. Zbyt wielki nawał, jak na moje nerwy.
Przez pół nocy nie śpię, chodząc tam i z powrotem. Potrzebuję asystenta.
- Myślałem, że Ty... - Ja? A czemu ja?
- Bo mam taki wariacki pomysł, że możesz się nadawać. - Rzeczywiście wariackie.
Jestem agentem ubezpieczeniowym.
Wazeliniarzem, potakiwaczem, wciskaczem kitu...
- Jesteś za dobry na agenta. - Nikt nie jest wystarczająco dobry.
Wasza praca polega na dzwonieniu u drzwi i rzucaniu gładkiego bełkotu ubezpieczeniowego.
- Martwi Cię te 50 dolarów, co? - Każdego by zmartwiło.
Słuchaj, Walterze. Robota, o której mówię wymaga inteligencji i szczerości.
A to oznacza, że trzeba być twardszym, niż 50 agentów razem wziętych.
- To najgorętsza robota w tej branży. - Nie chcę być przybity do biurka.
Robota za biurkiem. To wszystko, co w tym widzisz?
Zwykle krzesło, które dziennie grzejesz od 9 do 17.
Zwykly stos wertowanych papierzysk, pięć ostrych ołówków i brudnopis na obliczenia,
ewentualnie bazgroły na boku.
Ja to widzę inaczej, Walterze.
Dla mnie gość od odszkodowań to chirurg,
a to biurko to stół operacyjny, a te ołówki to skalpele.
Te kartki nie są formularzami, statystykami, czy wnioskami.
One żyją!
Są pełne dramaturgii! Zawiedzionych nadzieji i niespełnionych marzeń!
Taki człowiek jest jednocześnie lekarzem, psem św. Huberta...
Kto?
Proszę chwilkę zaczekać.
Więc taki człowiek jest lekarzem, psem św. Huberta, gliną, sędzią,
ławą przysięgłych i spowiednikiem, wszystko w jednym.
A Ty mi mówisz, że nie jesteś zainteresowany. Nie chcesz używać swej inteligencji.
Wolisz przyciskać dzwonki. Za kilka dolców więcej tygodniowo.
Jakaś baba na linii.
- Walter Neff przy telefonie. - Musiałam zadzwonić. To strasznie pilne.
Jesteś z kimś?
Tak, jestem.
Może oddzwonię do Ciebie.... Margie?
Mam tylko minutę. To nie może czekać.
Słuchaj. Dziś wieczorem jedzie. Pociągiem.
Jesteś tam, Walterze?
Tak, słucham, Margie.
Tylko... streszczaj się, dobrze?
Porusza się o kulach. Lekarz twierdzi, że może jechać, o ile będzie uważał. Podróż ma go wzmocnić.
Cudownie brzmi, Walterze. Tak jak chciałeś - pociągiem.
- O kulach. Lepiej niż myśleliśmy, co? - Tak!
Sto procent lepiej.
Poczekaj chwilę...
Keyes, zaraz do Ciebie wpadnę...
Nie, poczekam. Tylko żeby nie gadała cały dzień.
Mów dalej.
Jedzie o 10:15 z Glendale. Ja go podwiozę.
Ciągle ta sama mroczna ulica. I trzy sygnały klaksonem.
- OK, coś jeszcze? - Nie...
- Jaki kolor wybrałaś? - Morski błękit.
A gips jest na lewej nodze.
- To wyśmienicie. - To wszystko, Walterze.
Trzęsę się jak galareta. No ale w końcu razem idziemy na całość.
Kocham Cię, Walterze.
Do widzenia.
- Wybacz, Keyes. - Co jest grane?
Znowu Cię jakieś zaczepiają? Czy nadal?
- A może to nie moja sprawa? - Gdydym stwierdził, że to klient...
Margie! Założe się, że pije z gwinta.
- Dlaczego się nie ustatkujesz i ożenisz, Walterze? - A czemu nie Ty, przykładowo?
- Kiedyś, dawno temu, prawie się ożeniłem. - Słuchaj, Keyes, mam inną robotę...
Wybraliśmy nawet kościoł - ja i ona. Miała białą, atłasową suknię z falbankami.
Pamiętam, że byłem w drodze do jubilera po ślubny pierścionek,
kiedy ten mały człowieczek tutaj zaczął pracować.
- Więc wróciłeś, aby ją przesłuchać. - Tak.
A jakie rzeczy wyszły na jaw!
Farbowała włosy odkąd skończyła 16 lat.
W rodzinie mieli maniaka depresyjnego ze strony matki.
W ogóle miała już jednego męża, zawodowego gracza bilardowego w Baltimore.
- Co się tyczy brata... - Rozumiem, o co chodzi.
Była łazęgą z któregoś pokolenia łazęg.
To co mam powiedzieć Nortonowi?
Co z tą pracą, którą chcę abyś podjął?
Nie sądzę, abym ją wziął, Keyes.
Dzięki, wzajemnie.
W porządku.
Tylko posłuchaj tego:
Wybrałem Cię nie dlatego, że uważam, że jesteś taki cholernie bystry
ale dlatego, iż sądziłem, że jesteś może o włos mniej głupszy od pozostałych.
Chyba się myliłem. Nie jesteś mądrzejszy, Walterze.
Jesteś tylko trochę wyższy od innych.
Tak, Keyes. Te duchy, o których mówiłem mnie powstrzymywały.
Teraz przerzuciły dźwignię. Bieg został wrzucony.
Czas myślenia dobiegł końca.
Chciałem, aby wszystkie moje kroki były widoczne aż do ostatniej możliwej chwili.
Stąd, wychodząc z biura położyłem katalog ubezpieczeń na biurku, udając że go zapomniałem.
To była część alibi.
Dalej to już była kwestia trzymania się harmonogramu. Krok po kroku.
Kolejną rzeczą, budującą moje alibi,
było zajechanie do domu około 7, prosto do garażu.
- Hej tam, panie Neff. - Cześć Charlie.
- A możeby tak umyć tego grata? - Na kiedy ma być?
- Mam jeszcze dwa inne do zrobienia. - Kiedy Ci pasuje, Charlie.
- Zostaję dziś w domu. - OK.
W mieszkaniu zadzwoniłem do Lou Schwartza, kolegi z biura.
Mieszkał w Westwood. Była to więc rozmowa międzymiastowa, które są rejestrowane.
Opowiedziałem, jak zapomniałem książki i pilnie potrzebowałem danych na temat obligacji odpowiedzialności cywilnej.
Przebrałem się w ciemnoniebieski garnitur, który miał mieć na sobie Dietrichson.
Lou Schwartz oddzwonił, podając mi wiele danych...
W kieszenie włożyłem ręcznik i szpulkę przylepca, które miały imitować gips na złamanej nodze...
Następnie wetknąłem kartę w skrzynkę telefoniczną, tak, aby w razie telefonu upadła na podłogę.
Dzięki temu miałem wiedzieć, czy ktoś dzwonił podczas mojej nieobecności.
Analogicznie postąpiłem z dzwonikiem u drzwi.
Opuściłem mieszkanie schodami przeciwpożarowymi. Nikt mnie nie spostrzegł.
Do domu Dietrichsona poszedłem pieszo.
Nie wziałem autobusu, ponieważ istniało ryzyko, że ktoś mógłby mnie zapamiętać.
Byłem aż tak ostrożny.
Powrócił ten zapach kapryfolium, intensywniejszy, ponieważ była noc.
Wślizgnąłem się do garażu najciszej, jak mogłem.
Zaparkowała wóz tak jak jej kazałem.
Ubezpieczyłem się na wypadek, gdyby on zszedł pierwszy do garażu.
Dostałem się do samochodu.
Położyłem się z tyłu za siedzeniami i czekałem.
Przez cały czas zastanawiałem się nad tą mroczną ulicą, po drodze do stacji, gdzie miałem to zrobić
i trzema trąbnięciami klaksonu, które miały być sygnałem...
Około 10 minut później zeszli na dół.
- W porządku, kochanie? - Tak.
Zaraz podjadę samochodem.
Spokojnie, drogi. Mamy mnóstwo czasu.
Pamiętaj słowa lekarza. Jak będziesz nieostrożny, to skończysz z skrótszą nogą.
No to co? Złamię drugą i się wyrówna.
- Całkiem dobrze się czujesz, uciekając ode mnie. - To tylko 4 dni.
Wracam najpóźniej w poniedziałek.
To nie ta ulica. Czemu tu skręciłaś?
Co robisz?
Dlaczego trąbisz?
- Zajmij się nieboszczykiem i konduktorem. - Bez obaw.
- Trzymaj ich zdala ode mnie. Nie chcę żadnej pomocy. - Powiedziałam bez obaw, Walterze.
Ruszaj, jak tylko odjedzie pociąg.
Za mleczarnią skręć z autostrady na polną drogę.
Stamtąd jest dokładnie 1300 metrów od wysypiska przy torach.
- Pamiętasz? - Wszystko pamiętam.
Żadnego pośpiechu.
Inaczej zatrzymają Cię gliny z nim na tylnym siedzeniu.
- Walterze, tyle razy już to przerabialiśmy! - Jak skręcisz z autostrady, to wyłącz światła.
Wrócę na taras i postaram się wyskoczyć najbliżej jak się da.
Ty poczekasz, aż pociąg Cię minie i dwukrotnie zaświecisz.
- Do San Francisco, proszę pani? - Wagon 9., przedział 11. Tylko dla męża.
Wagon 9., przedział 11. Tędy proszę.
- Dziękuję, ale mąż nie chce pomocy. - Wagon 8. jest tam.
Wagon 9., przedział 11.
Dziękuję.
Tu masz bilet. Uważaj na siebie z tą nogą.
A Ty wracaj ostrożnie do domu.
Będę tęsknić, kochanie.
Przedział 11.
- Odjazd! - Dziękuję!
Do widzenia, kochanie.
Powodzenia, serduszko!
- Może pan od razu przygotować moje łóżko? - Tak jest.
- Idę na taras, żeby zapalić. - Tędy, proszę pana.
Chciałby pan krzesło?
Dziękuje, wolę postać.
Daleko pan jedzie?
Do Palo Alto.
Nazywam się Jackson. Jadę do Medfordu. W Oregonie.
Kiedyś złamałem ramię.
Mój cholerny gips czasem tak mocno zaswędział, że myślałem, że zwariuję.
Ładne miasteczko to Palo Alto.
Pan ze Stanfordu?
Dawne dzieje.
Założę się, że pan czegoś zapomniał.
- Ja zawsze zapominam. - Pudełka z cygarami.
Musiałem zostawić w płaszczu w moim przedziale.
Czy zechciałby pan zrobić sobię papierosa, panie...
...Dietrichson. Nie, dziękuję. Naprawdę wolę cygara.
- Może bagażowy... - Byłbym rad, gdybym mógł panu przynieść.
Jeśli to nie sprawi kłopotu.
- Wagon 9., przedział 11. - Wagon 9., przedział 11. Z przyjemnością.
Dobra, a teraz prędko: Weź jego kapelusz i zabierz kule z torów.
To wszystko, skarbie.
Dobra, jedźmy.
W drodze powrotnej powtórzyliśmy kwestię jej zachowania podczas ewentualnego śledztwa
w sprawie przyczyn zgonu i polisie, gdyby i to wypłyneło.
Obawiałem się, że sobie nie poradzi, że się rozklei, ale była doskonała.
Żadnych emocji. Żadnych łeż. Ani nawet mrugnięcia okiem...
Wysadziła mnie przecznicę od mojego mieszkania.
Walterze!
Co się stało? Nie pocałujesz mnie?
Doskonałe od początku do końca, nie?
Kocham Cię, Walterze.
Kocham Cię, skarbie.
Były dwie minuty po 11, gdy znów wchodziłem schodami pożarowymi.
Tym razem również nikt mnie nie widział.
W mieszkaniu sprawdziłem dzwonki. Karty były nietknięte.
Żadnych telefonów. Żadnych gości.
Ponownie się przebrałem.
Pozostała ostatnia rzecz do zrobienia.
Musiałem zejść na dół do garażu.
Chciałem, żeby Charlie mnie zobaczył.
Pan przyszedł po auto?
- Jeszcze nie skończyłem. - Nic nie szkodzi, Charlie.
Właśnie idę do sklepu po coś do zjedzenia.
- Cały wieczór pracuję u góry. Żołądek się buntuje. - Tak, panie Neff.
I to było wszystko, co należało zrobić.
Nic nie uciekło, niczego nie przegapiono, nic nas nie mogło zdradzić.
A jednak, idąc ulicą do tego sklepu, Keyes,
naszło mnie takie uczucie, że wszystko pójdzie źle.
To śmieszne, ale przysięgam, że to prawda:
Nie słyszałem własnych kroków,
tylko chód martwego człowieka.
Ta noc była najdłuższa w moim życiu, Keyes,
a nazajutrz było jeszcze gorzej, kiedy sprawę nagłośniły gazety
i kiedy zaczęli o tym gadać w biurze.
Dzień później zacząłeś grzebać w tej sprawie.
Trzymałem ręce w kieszeni, ponieważ sądziłem, że się trzęsą.
Wkładałem ciemne okulary, by ludzie nie widzieli mych oczu,
następnie zdejmowałem je, by nie dziwili się, dlaczego je noszę.
Próbowałem trzymać się dzielnie, lecz...
nerwy mnie zjadały...
- Ach, Walterze. - Cześć, Keyes.
Chodź, wielki szef chce nas widzieć.
Sprawa Dietrichsona?
- Pewnie tak. - Coś nie gra?
Facet nie żyje, ubezpieczyliśmy go i będzie nas kosztować. To nigdy nie jest dobre.
- Co do tej pory ustaliłeś? - Raport z autopsji. Odpada zawał serca, padaczka,
jakiekolwiek przyczyny, wynikłe ze złych skłonności. Zwykle złamanie kark.
- Kiedy identyfikacja? - Żona i córka zidentyfikowały go dziś rano.
Personel pociągu i niektórzy pasażerowie widzieli go w drodze do wagonu „widokowego”...
Po 45 minutach było po wszystkim. Werdykt: śmierć wskutek wypadku.
- Co twierdzi policja? - Że zaplątał się w swoich kulach i wypadł z pociągu.
Są zadowoleni.
To nie ich szmal.
Chodź, Walterze.
Bardzo panom dziękuję. Wierzę, iż osiągnęliśmy jasną sytuację prawną.
Bądźcie w pogotowiu. Mogę was potrzebować później.
Proszę wejść, panie Keyes.
Pan też, panie Neff.
- Uważa pan, że mamy dziś ciepły dzień, panie Keyes? - Przepraszam. Nie wiedziałem, że będzie formalnie.
Siadajcie panowie.
Jakieś postępy?
- Przed chwilą rozmiawiałem z tym Jacksonem z Medfordu. - Kto to?
Ten, który ostatni widział Dietrichsona żywego. Rozmawiali na platformie „widokowej”.
Później Jackson wyszedł po pudełko z cygarami, o które prosił Dietrichson.
Gdy wrócił, Dietrichsona już nie było.
Jackson niczego nie podejrzewał, dopóki w Santa Barbarze nie otrzymali telegramu.
Ciało nieboszczyka znaleziono na torach niedaleko Burbank.
Bardzo ciekawe... z tym pudełkiem.
- Coś jeszcze? - Nic więcej.
Sekretarka Dietrichsona stwierdziła, że nic nie wie o żadnej polisie.
Córka pamięta pana Neffa rozmawiającego którejś nocy u nich w domu z jej ojcem o polisie wypadkowej.
Na początku nie chciał kupić. Pani Dietrichson się sprzeciwiała. Powiedział, że to przemyśli.
Później umówiłem się z nim na polach naftowych i zamknąłem sprawę.
- Podpisał papiery i wręczył mi czek. - Kawał dobrej transakcji, panie Neff!
Nie ma sensu poniewierać Neffa. Ma najlepsze osiągnięcia w sprzedaży.
Od kiedy to agent ma przewidywać, czy klient wypadnie z pociągu?
Wypadnie z pociągu?
- Czy aby na pewno Dietrichson z niego wypadł? - Nie rozumiem.
Nie rozumie pan?
Więc co pan sądzi o tej sprawie? Ta polisa nas nieźle szarpnie
z powodu klauzuli podwójnego odszkodowania.
- Co pan o tym sądzi? - Nic.
- Ani jednego, interesującego przeczucia? - Nie. Ani jednego.
Zaskakuje mnie pan, panie Keyes. Ja mam konkretne zdanie na ten temat.
Myślę, że wiem... właściwie nawet wiem, że wiem.
Pan wie, że co wie?
Wiem, że to nie był wypadek.
I co pan na to?
Kto? Ja?
Piłka jest pańska. Niech pan w to gra.
Ludzie uważają, że gdy ktoś posiada duże biuro...
Słucham?
Proszę ją poprosić.
Ludzie uważają, że tylko dlatego,
iż ktoś posiada duże biuro, musi być idiotą.
- Mam gościa, jeśli można. - Och.
Nie, nie. Chcę, żebyście panowie widzieli, jak załatwiam tą sprawę.
Pani Dietrichson.
Dziękuję, że raczyła pani przyjść.
Doceniam to - może mi pani wierzyć.
- Oto pan Keyes. - Witam pana.
- Witam panią. - Pan Neff.
- Pana Neffa już spotkałam. Witam. - Zechce pani usiąść?
Proszę przyjąć wyrazy naszego współczucia z powodu głębokiej straty.
Wahałem się, wzywając panią tak wcześnie. Mam nadzieję, że wybaczy pani, iż przejdziemy od razu do interesów.
- Pani się domyśla, po co wezwaliśmy, tak? - Nie. Wszystko co wiem, to że według sekretarki to pilne.
Pani mąż miał polisę wypadkową w naszej firmie. Pani ewidentnie nic nie wie, pani Dietrichson?
- Nie. Pamiętam jakąś rozmowę w domu, ale nie był entuzjastyczny. - Wykupił ją w kilka dni później, pani Dietrichson.
- Pewnie odnajdzie pani polisę w rzeczach osobistych męża. - Skrzynka depozytowa nie była otwierana.
Wymagana jest obecność urzędnika skarbowego.
Nie chcę, aby pani sądziła, że podlega pani jakiemuś przesłuchaniu.
- Ale jest kilka rzeczy, które nas interesują. - Jakiego rodzaju?
Mamy tu raport koronera. Śmierć wskutek wypadku.
Nie jesteśmy całkowicie zadowoleni. Właściwie...
...w ogóle nie jesteśmy zadowoleni.
Szczerze mówiąc, pani Dietrichson, podejrzewamy...
samobójstwo.
- Przepraszam. Może szklankę wody? - Poproszę.
Dziękuję.
Czy pani mąż nie wydawał się jakiś markotny albo czymś załamany?
Przykładowo, czy nie wyglądał na kogoś w tarapatach finansowych?
- Miał się dobrze i nie wiem nic o tarapatach finansowych. - Prześledźmy ten tak zwany wypadek.
Po pierwsze, mąż wykupuje polisę w absolutnej tajemnicy.
Dlaczego?
- Ponieważ nie chce zdradzać rodzinie swoich intencji. - Jakich intencji?
Następnie wyrusza w samotną podróż. Chce być na osobności.
Kuśtyka całą drogę aż do wagonu „widokowego”.
Podejrzane, gdy ktoś ma nogę w gipsie, no chyba że jest silna ku temu przyczyna.
Dotarłszy na miejsce stwierdza, że nie jest sam. Jest tam jakiś człowiek.
- Jak się wtedy nazywał, Keyes? - Jackson. Nazywa się tak pewnie do dziś.
Więc spławia Jacksona jakąś lichą wymówką na temat cygar.
- Zostaje sam i popełnia to. - Popełnia co?
Skacze. Samobójstwo. W razie którego firma nie odpowiada.
Oczywiście pani o tym wie.
- Więc moglibyśmy iść do sądu... - Nie wiem nic. Teraz nawet nie wiem, po co tu przyszłam.
Chwileczkę. Mówiłem, że możemy. Nie powiedziałem, że pójdziemy.
Chciałem zasugerować ugodę obu stron.
Odszkodowanie konkretnej wartości części wartości polisy...
Proszę się nie fatygować, panie Norton.
Przychodząc tu nie wiedziałam o żadnych pieniądzach. Wpierw stwierdził pan, że się należą. Później, że nie.
Teraz mówi pan, że wypłacicie mi ich pewną część. Chcecie się ze mną targować w takiej chwili!
Nie podobają mi się insynuacje na temat mojego męża i metody, które pan stosuje.
Co więcej,
nie podoba mi się pan, panie Norton.
Do widzenia panom.
Nieźle pan zagrał tą piłką, panie Norton.
Tylko zgubił ją pan w drodze do bramki.
Potem przestrzelił, został sfaulowany.
- Teraz leży pan na murawie i nie może wstać o własnych siłach. - Czyżby?
- Niech się sądzi. Udowodnimy, że to samobójstwo. - Tak pan twierdzi?
Panie Norton!
Pierwsze, co mi wpadło do głowy, to numer z samobójstwem.
Tylko, że wyrzuciłem go do kosza jakieś 3 sekundy później.
Powinien pan czasem zerknąć na statystyki samobójstw.
- Mógłby się pan czegoś nowego nauczyć. - Panie Keyes, wychowałem się w tym biznesie.
Jasne. W głównym biurze.
Daj pan spokój. Widział pan kiedykolwiek w życiu tabele śmiertelności?
Samych samobójstw mam z dziesięć tomów.
Samobójstwa posortowane według ras, kolorów skóry, zawodów, płci, pór roku, pór dnia.
Według czynów popełnionych: trucizn, broni palnych, utopień, skoków.
Trucizny, podzielone na rodzaje:
żrące, drażniące, układowe, lotne, narkotyczne, alkaloidowe, proteinowe i tak dalej.
Samobójstwa, podzielone na skoki z dużej wysokości,
rzucenia się pod koła pociągów, ciężarówek, kopyta koni, a nawet skoki z parowców.
Lecz panie Norton!
Nigdzie ani jednego przypadku wyskoczenia z tyłu jadącego pociągu!
A wie pan, jak szybko jechał pociąg w miejscu, w którym znaleziono ciało?
25 kilometrów na godzinę!
Czy ktokolwiek mógłby chcieć się zabić, skacząc z tak wolno jadącego pociągu?
Bez kitu, panie Norton. Pyszczymy, lecz będziemy musieli płacić i pan o tym wie.
Można?
Chodź, Walterze.
Następnym razem pożyczę smoking.
Chciałem Cię wtedy ucałować, Keyes. Ciebie i te Twoje statystyki.
Byłeś jedynym, którego się naprawdę obawialiśmy,
lecz Ty przeciwnie - wprost grałeś po naszej stronie...
Tego wieczoru, po powrocie do domu, byłem już spokojny.
Znowu czułem grunt pod nogami. Wyglądało na to, że mieliśmy już z górki.
Nasze 100.000 były tak bezpieczne, jak gdyby mieliśmy już zdeponować czek w banku.
Halo...
Cześć, skarbie.
Pewnie, wszystko gra...
- Byłaś wspaniała w biurze Nortona. - Tak mi się chciało śmiać i obserwować Twoje reakcje.
A jak myślisz, że ja się czułem, skarbie.
- Gdzie jesteś? - W sklepie. Następna przecznica.
- Mogę wpaść? - Jasne. Ale uważaj. Nie daj się zauważyć.
Cześć, Keyes.
- Co Cię frapuje? - Ta złamana noga.
Ten gość miał złamaną nogę.
- O czym Ty mówiesz? - O Dietrichsonie.
- Miał polisę wypadkową, tak? - Tak.
- Potem złamał nogę, tak? - No i co?
No i nie zażądał odszkodowania. Dlaczego nie złożył podania? Dlaczego?
- Do czego zmierzasz? - Walterze! Miałem obiad dwie godziny temu.
- Utknęło mi w połowie. - Mały człowieczek znowu daje o sobie znać.
- Coś się nie zgadza w tej sprawie. - Bo nie złożył u nas podania?
- Może po prostu nie miał czasu. - A może po prostu nie wiedział o tej polisie.
Nie. Niemożliwe.
- Załatwiałeś osobiście, tak? - Tak.
- I dostałeś czek. - Pewnie, że tak.
- Masz trochę sody oczyszczonej? - Nie, nie mam.
Walterze, żyję już z człowieczkiem 26 lat.
Jeszcze nigdy mnie nie zawiódł.
- Coś musi być nie tak. - Może Norton miał rację. Może to samobójstwo.
Nie. Nie samobójstwo.
Ale i nie wypadek.
Cóż innego?
Patrz, Walterze.
Facet kupuje polisę, która jest warta 100.000 w razie wypadku w pociągu
i nagle dwa tygodnie później ginie w pociągu.
Zważ, że nie w zwykłym wypadku kolejowym, lecz wypadając z głupiego wagonu „widokowego”.
Czy Ty wiesz, jakie jest matematyczne prawdopodobieństwo tego zajścia?
Jeden z... już nie wiem ilu bilionów.
Dodajmy do tego jeszcze tą złamaną nogę.
Wygląda na to, że coś tu zostało na nas uknute.
To znaczy?
Zabójstwo?
- Nie masz miętówki lub czegoś? - Przykro mi.
- Może wody sodowej? - Nie, nie.
- Kogo podejrzewasz? - Może to łatwizna, ale zawsze podejrzewam beneficjenta.
- Żonę? - Tą szerokooką babę, która nie wiedziała nic o niczym.
- Oszalałeś, Keyes. Ona nawet nie była w pociągu. - Wiem, Walterze.
Nie twierdzę, że znam przebieg wydarzeń, czy sprawców, ale wiem, że to była intryga.
Muszę iść do jakiegoś sklepu. Czuję się, jakbym miał kamień w brzuchu.
- Dobranoc, Walterze. - Dobranoc, Keyes.
Do zobaczenia w biurze jutro rano.
Ale chciałbym się nią zająć już dzisiejszego wieczora,
gdyby nie Norton i jego pstrokate wizje na temat ubezpieczeń firmowych.
Nasłałbym na nią gliniarzy w tempie zawrotnym. Zawróciłoby w jej głowie.
Przepuściliby ją przez maszynkę do mielenia
i czego by nie wycisnęli, bracie!
- Tylko nie masz żadnego punktu zaczepnego, Keyes. - Nie za bardzo.
Jedynie 26-letnie doświadczenie, cały zysk, jaki jest i tą grudę kamienia w mym żołądku.
Nie masz może pewnego drobiazgu?
- Dobranoc, Keyes. - Na razie, Walterze.
- Ile on wie? - Nie wie nic.
To jedno z tych jego parszywych przeczuć.
- Ale nie może niczego udowodnić? - Nie, jeśli będziemy uważać. Nie możemy się przez jakiś czas widywać.
- Jak długi czas? - Aż to wszystko nie przycichnie.
Nie znasz Keyes'a. Jak już raz ugryzie, to nie popuści.
Będą przesłuchania. Będą Cię śledzić. Odtąd będzie Cię obserwował przez cały czas.
- Boisz się, skarbie? - Tak, boje się.
Ale nie Keyes'a, tylko o nas.
Nie jesteśmy tacy sami.
Zrobiliśmy to, aby być razem, lecz to nas od siebie oddala.
- O czym mówisz? - Nie obchodzi Cię, czy będziemy się widywać, czy nie.
Zamknij się, skarbie.
Cześć, panie Neff.
- Cześć. - Lola Dietrichson. Pamięta pan?
Oczywiście.
Mogłabym z panem przez chwilkę porozmawiać?
Gdzieś w cztery oczy.
Tak, pewnie... zapraszam do mego biura.
- Czy to na temat... ostatnich wydarzeń? - Tak, panie Neff.
Dotyczy śmierci mego ojca.
Bardzo mi przykro, panno Dietrichson.
- Lou, możemy zostać w biurze sami na kilka minut? - Jest Twoje, Walterze.
Niech pan spojrzy, panie Neff. Nie oszalałam, nie histeryzuję, nawet nie płaczę,
mając okropne uczucie, że coś jest nie tak.
Już kiedyś tak miałam,
- gdy zmarła moja matka. - Matka?
Sześć lat temu żyliśmy niedaleko jeziora Arrowhead. Mieliśmy tam chatę. Była wtedy bardzo mroźna zima.
Moja matka miała ciężkie zapalenie płuc.
Opiekowałą się nią pewna pielęgniarka.
Mieszkało nas tylko trzech w tej chacie.
Pewnej nocy wstałam i poszłam do pokoju matki. Majaczyła w gorączce.
Wszystkie kołdry leżały na podłodze i okna były pootwierane.
Pielęgniarki nie było w pokoju. Pobiegłam i przykryłam mamę, jak szybko mogłam.
Wtem usłyszałam za mną otwarcie drzwi.
Stała w nich pielęgniarka.
Nic nie mówiła, lecz miała to spojrzenie, którego nigdy nie zapomnę.
Dwa dni później moja matka zmarła.
- Wie pan, kim była pielęgniarka? - Nie. Kim?
Phyllis! Próbowałam opowiadać ojcu, ale byłam dzieckiem i nie traktował mnie poważnie.
Pół roku później wyszła za niego i wmówiłam sobie, że to niemożliwe, aby coś takiego zrobiła.
Lecz teraz, gdy ojcu też się coś przytrafiło, myśli te powróciły.
To się nie klei, panno Dietrichson.
- Pani ojciec wypadł z pociągu. - Tak...
Lecz co robiła Phyllis na dwa dni przed tym wypadkiem?
W swoim pokoju przed lustrem, w czarnym kapeluszu przypinała sobie welon,
tak, jakby musiała przymierzyć swój żałobny strój.
Panno Dietrichson, przeżyła pani duży szok.
- Czy to aby nie wyobraźnia? - Uchwyciłam to jej spojrzenie w lustrze.
To samo spojrzenie miała, gdy moja matka umierała.
Nie lubi pani swojej macochy, co?
- Czy nie aby dlatego, że jest macochą? - Gardzę nią. Ona to zrobiła.
Dla pieniędzy. Ale pan jej nie wypłaci, panie Neff?
Tym razem nie ujdzie jej to na sucho. Nie zamierzam siedziec cicho.
- Powiem wszystko, co wiem. - Lepiej uważać z takimi rzeczami.
Nie boję się. Zobaczycie.
Przepraszam.
Nie chciałam robić takich scen.
- Te rzeczy, które tu słyszałem... kto jeszcze wie? - Nikt.
- A macocha? - Oczywiście, że nie.
Wyprowadziłam się. Nie mieszkam już w domu.
- A ten chłopak Zachetti? Też nic nie wie? - Już go nie spotykam. Mieliśmy sprzeczkę.
Gdzie teraz mieszkasz?
Dostałam małe mieszkanko w Hollywoodzie.
- Więc tylko siedzisz i gapisz się na te cztery ściany? - Tak, panie Neff.
I tak zaprosiłem ją na wieczorny obiad w meksykańskiej restauracji na ulicy Olvera, gdzie nikt by nas nie widział.
Chciałem ją pocieszyć.
Nazajutrz w niedziele wybraliśmy się na przejażdżkę na plażę.
Atmosfera się trochę rozluźniła. Nawet się śmiała.
Musiałem mieć pewność, że nie wygada nikomu tych rzeczy na temat Phyllis,
które, prawdziwe czy nie, stanowiły dynamit.
Nie miałem możliwości kontaktu z Phyllis. Obserwowałeś ją niczym jastrząb, Keyes.
Nie dzwoniłem do niej, gdyż mogłeś nasłuchiwać na drutach.
W poniedziałek rano znalazłem na biurku Twoją notatkę, że chcesz się spotkać, Keyes.
Przez chwilę sądziłem, że mogło chodzić o Lolę. Było gorzej.
Przed Twoimi drzwiami czekał najmniej pożądany przeze mnie facet.
Wchodź, wchodź, Walterze.
Cześć, Keyes.
Chcę Ciebie o coś spytać.
Czy po tylu latach znajomości nie będziesz miał nic przeciwko,
- jeżeli wygłoszę bezpardonowe oświadczenie? - Na temat?
Mojej osoby.
Walterze!
Jestem wielki!
Ta sprawa Dietrichsona...
To zabójstwo i trudno o schludniejszy przykład.
Najwymyślniejsze morderstwo, jakie może się trafić.
Sprytne, podchwytliwe i prawie idealne, lecz...
Tatuś wszystko zrozumiał
i owinął w kolorowy papier z różowymi wstążkami.
Mów dalej, słucham.
Ty wiesz co?
Ten Dietrichson wcale nie jechał pociągiem.
- Nie? - Nie.
Patrz. Nie można mieć pewności czyjejś śmierci po wyrzuceniu z pociągu, jadącego 25 k.m. na godzinę.
Jedyną drogą jest wcześniejsze zabójstwo i rzucenie ciała na tory.
To by oznaczało zabicie go w pociągu...
albo też... i tu robi się znacznie ciekawiej...
zabicie w innym miejscu i podrzucenie ciała na tory.
Dwie opcje. Osobiście kupuję tę drugą.
- Nie nadążam, Keyes. - Patrz, Walterze, to było tak.
Zabili go... ta żona i ktoś inny...
i potem ten ktoś wziął jego kule i wsiadł do pociągu jako Dietrichson
a potem ten ktoś wyskoczył,
i położyli ciało na torach tam, gdzie przejeżdżał pociąg.
Uosobienie, rozumiesz?
Ponadto kruczek.
Niewielu podróżnych ze względu na noc.
Widzieli kule, lecz tak naprawdę w ogóle nie widzieli faceta.
W porządku, Keyes. Ale chyba jednak zbyt wybujałe.
Czyżby? Powiem Ci, że wszystko pasuje jak w zegarku.
Sprawdźmy teraz, jakimi dowodami dysponujemy.
Jedyny facet, który naprawdę przyjrzał się temu „Dietrichsonowi”, siedzi właśnie przed drzwiami.
Sprawiłem sobie trud, sprowadzając go tu z Oregonu.
- Proszę wejść, panie Jackson. - Tak jest, panie Keyes.
- Dobre cygara pan pali. - Dwa za 25 centów.
- Tak mówiłem. Studiował pan fotografie? - Tak, zdecydowanie.
- Przestudiowałem skrupulatnie. Bardzo. - Podjął pan decyzję?
Panie Keyes, jestem z Medfordu w Oregonie.
- Tam w Medfordzie nie podejmujemy pochopnych decyzji... - Wie pan, tu nie Medford. Nam się śpieszy.
- Proszę o odpowiedź. - Czy te fotografie są w miarę aktualne?
- Tak. - Wobec tego moja odpowiedź brzmi „nie”.
- Co znaczy „nie”? - Znaczy, że to nie ten pan, który był w pociągu.
- Może pan przysiąc? - Proszę pana, jestem z Medfordu w Oregonie.
Jeśli tak mówię, to tak myślę. Jeśli tak myślę, to mogę przysiąc.
No i masz, Walterze. Oto Twój dowód.
- Pan Neff, jeden z agentów firmy. - Bardzo mi miło, panie Neff. Zdecydowanie.
- Jak się pan miewa? - Lepiej niż kiedykolwiek.
Proszę usiąść, panie Jackson.
Jakby pan opisał człowieka, którego pan widział?
Jestem pewien, że był młodszy
o ponad 10 lub 15 lat od tego ze zdjęć.
- Dietrichson miał ponad 50, tak Walterze? - Według polisy 51.
Człowiek, którego widziałem, na pewno nie miał 51 lat.
Naturalnie było tam całkiem ciemno. Właśnie teraz zdaję sobie sprawę,
że ciągle obracał się plecami do mnie. Lecz zdania nie zmieniam.
Dziękuję, panie Jackson. Oczywiście rozumie pan, że sprawa jest poufna.
Być może będziemy pana potrzebować w razie rozprawy sądowej.
Jestem do państwa całkowitej dyspozycji.
Z pokryciem wydatków, rzecz jasna.
Oczywiście.
Dajcie mi Lubina - biuro kasjera.
Cześć Lubin. Tu Keyes.
Słuchaj, przysyłam Ci człowieka o nazwisku Jackson. Otwórz mu rachunek.
Och, sprowadziliśmy go z Medfordu w Oregonie...
Aha.
I zajmij się jego hotelem, dobrze?
- Był pan kiedykolwiek w Medfordzie, panie Neff? - Nigdy tam nie byłem.
Łowi pan pstrągi?
- Może widziałem pana niedaleko wodospadów Klamath? - Nie.
Nie łowię ryb.
Neff. Neff. To nazwisko!
- Jest rodzina Neffów w Corvallisie! - Brak spokrewienia.
Ten człowiek jest sprzedawcą aut w Corvallisie.
- Również szanowany, tak mi mówili. - W porządku, panie Jackson. Proszę zejść na dół do kasjera...
Pokój 27. na 11. piętrze. Zajmą się pańskim rachunkiem wydatków
- i biletem na wieczorny pociąg. - Dziś wieczorem?
Jutro rano bardziej by mi pasowało.
- Jest tu pewien znakomity osteopata, którego chciałbym zobaczyć. - Osteopata?
Tylko proszę jej nie dopisywać do rachunku.
- Do widzenia, panowie. Było mi przyjemnie. - Do widzenia.
Tak to właśnie jest, Walterze. Początek końca.
Morderstwo nigdy nie jest idealne. Zawsze się rozpadnie, prędzej lub później.
A gdy dwojga ludzi jest wmieszanych, to zwykle prędzej.
Wiemy, że to damulka Dietrichson i ktoś jeszcze.
Wkrótce się dowiemy, kto. Ujawni się.... bo musi.
Kiedyś, gdzieś muszą sie spotkać. Są rozchwiani emocjonalnie.
Nie ważne, czy miłość, czy nienawiść. Nie uciekną przed sobą.
Myślą, że dwa razy bezpieczniej, bo jest ich dwoje.
Lecz to nie dwa razy razy bezpieczniej!
To dziesięć razy niebezpieczniej!
Popełnili razem morderstwo. To nie jak przejażdżka kolejką,
gdzie każdy wysiada na dowolnej stacji. Razem są uwięzieni.
Będą jechali razem aż do końca. To podróż w jednym kierunku, a ostatnią stacją jest cmentarz.
Ona złoży podanie, a ja rzucę wnioskiem w jej twarz.
Niech nas skarży, jeśli śmie. Będę gotów...
...i na tego kogoś.
Sami sobie groby wykopią.
Pani Dietrichson?... Tu dom spożywczy Jerry'ego.
Właśnie otrzymaliśmy świeżą dostawę tego mydła z Anglii, o które pani prosiła. Wpadnie pani dziś?
Dziękuję, pani Dietrichson.
Cześć, Walterze.
Chodź no tutaj.
- Co się dzieje? - Wszystko się dzieje.
Keyes odrzuci Twój wniosek. Siedzi i ślini się, czekając na Twój pozew.
Chce, abyś pozwała. Ale Ty tego nie zrobisz.
- Jak mnie powstrzyma? - Na wiele sposobów.
Zrozumiał, jak działał plan. Wie, że ktoś inny był w pociągu.
- Ściągnął świadka, który zezna, jak on chce. - Jak to? Jeżeli odrzuci wniosek, to muszę pozwać.
Czyżby? W sądzie wiele innych rzeczy wyjdzie na jaw.
Przykładowo, Ty i pierwsza pani Dietrichson.
- Co ze mną i pierwszą Dietrichson? - W jakich okolicznościach umarła...
i o tym czarnym kapeluszu, który przymierzałaś, zanim był konieczny.
Lola opowiedziała Ci swoją zwariowaną historyjkę. Widuje się z Tobą.
Raczej ja z nią, jeśli chcesz wiedzieć, by nie wypaplała tego, co wie.
- Odstawia sceny, płacząc na Twym ramieniu... - Nie mieszaj jej do tego.
- Chcę tylko powiedzieć, że nie będziemy pozywać. - Rezygnujesz z forsy, która jest do zdobycia,
- ponieważ sprawiła, że poczułeś się kanalią? - Mniejsza o forsę, tu chodzi o nasze głowy.
- Zwijamy zabawki, rozumiesz? - Bo się boisz Keyes'a?
Nie oszukuj mnie, Walterze. To z powodu Loli i tego, co zrobiłeś jej ojcu.
- Nie zniósłbyś tego, gdyby się kiedyś dowiedziała. - Mówię, że masz ją zostawić.
- O mnie mówimy. To ja nie chcę być pominięta. - Przestań. Po prostu nie wyszło tak,
- jak chcieliśmy. Nie możemy ciągnąć tego dalej. - Najgorsze już za nami, Walterze.
Teraz musimy to przetrzymać, nie mięknąć,
i trzymać się blisko razem, tak jak na początku.
Uważaj.
Kochałam Cię, Walterze, a jego nienawidziłam.
Do chwili, w której Cię poznałam, nie zamierzałam nic zrobić.
Całość zaplanowałeś Ty. Ja tylko chciałam jego śmierci.
Tak. Byłem również tym, który załatwił go na śmierć.
Czy to chcesz mi powiedzieć?
Nikt się nie wycofuje.
Zaczęliśmy to razem i wspólnie kończymy. Od początku do końca.
Pamiętasz?
Owszem, pamiętałem.
Tak samo jak Twe słowa, Keyes...
o tej jeździe kolejką górską...
o tym, że nie ma wysiadki aż na końcu trasy...
gdzie był cmentarz.
Więc zaczałem kojarzyć, po co są cmentarze.
Po to, by grzebać zmarłych.
Wówczas pierwszy raz tak pomyślałem o Phyllis. Znaczy, o martwej Phyllis...
i co by mogło być, gdyby jej nie było.
Jeszcze w tym tygodniu widzieliśmy się z Lolą trzy lub cztery razy.
Pewnej nocy pojechaliśmy na wzniesienia za Hollywood Bowl...
Wiem, że to zabrzmi niesamowicie, ale tylko przebywając z nią mogłem nieco odpocząć.
Dlaczego płaczesz?
Nie powiesz mi?
Oczywiście, że powiem, Walterze.
Tylko Tobie i nikomu innemu. Chodzi o Nino.
- Zachetti? Co z nim? - Oni zabili wspólnie mego ojca.
On i Phyllis. Pomógł jej w tym. Wiem, że tak było.
Skąd ta pewność?
Wyśledziłam go. Odwiedzał ją noc w noc.
Phyllis i on całkiem sami.
Może chodził ze mną tylko dla zmyłki.
- A w noc zbrodni... - Obiecałaś już tak nie mówić.
...miał po mnie wpaść po wykładach na uczelni,
lecz się nie pojawił. Później twierdził, że był chory.
Chory?!
Nie mogł przybyć,
ponieważ właśnie odjeżdzał pociąg z moim ojcem.
Możliwe, że oszalałam. Może to tylko moja wyobraźnia.
- Pewnie, to tylko Twoja wyobraźnia. - Chciałabym, żeby tak było,
ponieważ ciągle go kocham.
Zachetti.
Phyllis i Zachetti.
Co on wyrabiał w jej domu?
Nie mogłem tego rozgryźć.
Próbowałem wziąść na logikę, ale nic z tego.
Lecz prawdziwa łamigłówka pojawiła się nazajutrz.
Zaskoczyłeś mnie tym, Keyes...
po godzinach pracy, kiedy dorwałeś mnie w foyer budynku.
Och, Walterze, jedna sekunda.
- Cześć, Keyes. - Chwyć się za kapelusz, Walterze.
- Co się stało? - Nic wielkiego.
Jedynie sprawa Dietrichsona wybuchła.
- Jak to? - Tak to. Pojawił się facet.
- Jaki facet? - Ten, który pomagał.
Ten ktoś?
- Serio? - Tak. Złożyła pozew przeciwko nam,
a mnie to pasuje.
Na sali sądowej rozerwię ich obydwóch na strzępy.
- Chodź, postawię Ci martini. - Nie, dzięki, Keyes.
- Z dwiema oliwkami. - Muszę się ogolić i wyczyścić buty. Mam randkę.
Margie.
Nadal twierdzę, że ciągnie z gwinta.
- Zapałki sprzedają tam, gdzie cygara. Wystarczy poprosić. - Nie lubię. Zawsze wybuchają w moich kieszeniach.
Na razie.
Byłem blady ze strachu, Keyes.
Możliwe, że grałeś ze mną w kotka i myszkę.
Możliwe, że cały czas wiedziałeś, że to ja byłem tym kimś.
Dlatego musiałem to wyjaśnić
i wiedziałem, gdzie szukać... w Twoim biurze.
Do pana Nortona. Poufne.
Sprawa Dietrichsona.
Szanując pańską propozycję poddania Waltera Neffa inwigilacji
pozwalam się z panem absolutnie niezgodzić.
Zbadałem jego posunięcia w noc zbrodni i stwierdzam, że od godziny 19:15 przebywał tylko w swoim mieszkaniu.
Dodatkowo jesteśmy z Neffem w bliskich stosunkach od ponad 11 lat i osobiście za niego ręczę w sposób nieograniczony.
Co więcej, nie ustalono żadnego związku pomiędzy Walterem Neffem a panią Phyllis Dietrichson,
podczas, gdy pragnę poinformować, że taki związek został ustalony pomiędzy nią, a innym mężczyzną.
Mężczyzna był widziany u pani Dietrichson w kolejne noce 9-13 lutego.
Udało nam się go zidentyfikować jako Nina Zachetti'ego
byłego studenta medycyny, wiek 28,
zamieszkały w Lilac Court Apartments 12281/2 N. La Brea Avenue.
Sprawdziliśmy jego posunięcia w tę samą noc
i stwierdzono, że nie można za nie ręczyć.
Przygotowuję bardziej szczegółowy raport do pańskiej analizy
i jestem przekonany, że mamy wystarczającą ilość materiału dowodowego
przeciwko Zachetti'emu i Dietrichson, by powiadomić aparaty ścigania.
Gorąco namawiam do przekazania całości sprawy prokuratorowi generalnemu.
Z wyrazami szacunku, Barton Keyes.
Phyllis? Walter.
Muszę z tobą pogadać... dziś wieczorem...
Tak, koniecznie dzisiaj...
Może o jedenastej?
Nie martw się Keyes'em.
Drzwi zatrzaśnij i zgaś światła.
Nie, nikt nie obserwuje domu... Już nie.
To tylko z powodu sąsiadów...
Mówiłem, żeby nie martwić się Keyes'em.
Do zobaczenia o jedenastej.
Do widzenia, skarbie.
Chyba nie muszę mówić, co zamierzałem zrobić o jedenastej, Keyes.
Pierwszy raz od początku sprawy dostrzegłem sposób na wydostanie się z bagna, w którym tkwiłem
i uwolnienie się od Phyllis. Wszystko za jednym razem.
Tak mi się wówczas wydawało.
Bo czego nie wiedziałem, to tego, że ona też miała swoje plany.
Tutaj, Walterze.
Cześć, skarbie.
- Ktoś jeszcze w domu? - Nikt. Dlaczego?
- Co to za muzyka? - Radio gra gdzieś na zewnątrz.
Jak za pierwszym razem, gdy tu przyszedłem.
Rozmawialiśmy o polisach samochodowych.
Tylko, że w głowie miałaś morderstwo.
- A ja myślałem o tej bransoletce. - A o czym teraz myślisz?
Koniec z myśleniem, skarbie.
- Przyszedłem się pożegnać. - Pożegnać? Dokąd jedziesz?
To ty jedziesz, skarbie. Nie ja.
- Ja wysiadam z kolejki właśnie na tym rogu. - Lepiej powiedz wprost, co oznacza ten język.
Dobrze, powiem ci.
Pewien mój przyjaciel ma zabawną teorię.
Mówi, że zabójstwo popełnione przez dwojga ludzi jest jak jazda kolejką górską:
ani jedno ani drugie nie może wysiąść. Są uwięzieni razem ze sobą.
Będą jechać razem aż do końca.
A ostatnia stacja to cmentarz.
- Może i w tym coś jest. - Pewnie, że jest.
Dwoje ludzi pojedzie do końca - to się zgadza.
Tylko, że ja nie będę wśród nich. Znalazłaś sobie faceta, który mnie wyręczy.
- Tylko kogo masz na myśli? - Twego znajomego.
Niejakiego pana Zachetti'ego.
Daj spokój, skarbie. Byłem potrzebny, ponieważ wiedziałem co nieco na temat ubezpieczeń.
Byłem naiwny.
- Natychmiast po otrzymaniu forsy wyeliminowałabyś mnie. - Nikt cię nie chciał eliminować.
Daruj sobie.
- Wiem, że cały czas byłaś z tym Zachettim. - Nieprawda.
Prawda czy nie - nie robi specjalnej różnicy.
Grunt, że Keyes wierzy w to, że Zachetti jest facetem, którego szukał.
- Wyląduje w komorze gazowej, zanim się zorientuje, co jest grane. - A co się będzie dziać ze mną?
Skarbie, nie bądź naiwna.
Nie wiesz, co się z tobą stanie? Przecież pomagałaś w zabójstwie, czyż nie?
Tak uważa Keyes. A co jemu wystarcza, wystarcza i mnie.
A może mi to nie wystarcza, Walterze. Może nie zachwyca mnie ten pomysł.
- Może zacznę mówić. - Są miejsca, w których nie można nic mówić.
Trzy metry pod ziemią, przykładowo.
Gdybyś tak skończyła, oskarżyliby Zachetti'ego, nie?
Pewnie, że tak.
I tak właśnie się stanie, skarbie, gdyż on tutaj przyjdzie... za 15 minut.
A gliniarze będą za jego plecami.
O wszystko już zadbano.
- Wszystko by się pięknie dla ciebie ułożyło. - Tak.
Trzeba to załatwić, zanim się rozpocznie twój proces
i da Loli szansę do „wyszumienia” się, podłożenia ci „świni”, początku twej kapitulacji
- i pociągnięcia mnie za sobą. - Może Zachetti był tu po to, aby to się nie udało.
- Byśmy mogli wziąść pieniądze i być razem. - Śliczne. Powtórz jeszcze raz.
Pierwszy raz tu był, pytając o Lolę. Sprawiłam, że wrócił. Pracowałam nad nim.
Jest szalonym typem, bardzo wybuchowym.
Wbijałam mu do głowy, że ona ma innego.
Z łatwością mógłby wpaść w szał zazdrości i gdybym mu powiedziała, gdzie ona jest...
- ...domyślasz się, co by sie stało. Prawda, Walterze? - Tak.
I tym razem ci wierzę, dlatego, że jest tak podłe jak ty.
- Oboje jesteśmy zepsuci. - Tylko ty trochę bardziej.
Wybrałaś mnie, bym „zajął” się twoim mężem, potem Zachetti'ego, by „zajął” się Lolą
i możliwe, że również mną,
a potem zjawiłby się ktoś inny, który „zatroszczyłby” się dla ciebie o Zachetti'ego.
- To są twoje metody, skarbie. - Powiedzmy. Masz coś lepszego na dzisiejszy wieczór?
Ta muzyka przestała mi się podobać.
Zamknę to okno, dobrze?
Na pewno potrafisz lepiej, skarbie.
Najlepiej spróbuj jeszcze raz.
Może, gdy się przysunę?
Co ty na to? Myślisz, że dasz radę?
Dlaczego nie strzeliłaś, skarbie?
Nie mów mi, że z miłości do mnie.
Nie. Nigdy Cię nie kochałam, Walterze. Ani Ciebie, ani nikogo innego.
Jestem zepsuta do szpiku kości. Wykorzystałam Ciebie, jak zresztą powiedziałeś.
Tyle dla mnie znaczyłeś...
...aż do przedchwili.
Kiedy nie mogłam wystrzelić drugi raz.
Nie sądziłam, że coś takiego mogło mi się kiedykolwiek przydarzyć.
- Wybacz, skarbie. Nie kupuję. - Nie proszę o to. Tylko mnie obejmij.
Żegnaj, skarbie.
Zachetti!
Chodź no tu!
Powiedziałem: chodź tu.
- Moje nazwisko Neff. - Ciągle mi się nie podoba. Czego chcesz?
Słuchaj, młody. Chcę ci dać prezent.
- Masz tu fajnego piątaka. - Co to za dowcip?
- Powiedzmy, że wrócisz teraz do sklepu i wykonasz telefon. - Zachowaj pan piątaka i kup sobie loda.
- Numer Granite 0386. Poproś pannę Dietrichson, imię Lola. - Nie jest warta złamanego centa.
- A jeśli kiedykolwiek z nią będę gadał, to nie przez telefon. - Twardy do końca. Słuchaj, weź piątaka i dzwoń. Ona tego chce.
- Nie jest mną w ogóle zainteresowana. - Wiem, kto ci to powiedział. To nie jest prawda.
Kocha ciebie. Zawsze kochała.
Nie pytaj, dlaczego. Nie mógłbym nawet zgadnąć.
Masz. Granite 0386. Idź i dzwoń.
No idź! Tędy.
Już prawie 4:30, Keyes.
Zimno mi.
Ciekaw jestem, czy ciągle tam leży sama w tym domu,
czy może już ją znaleźli.
Wielu rzeczy jestem ciekaw, ale one już się nie liczą
za wyjątkiem jednej: chcę Ciebie prosić o przysługę.
Chcę, żebyś Ty był osobą, która powie Loli, delikatnie rzecz jasna, zanim sprawa się wyda...
Chcę, żebyś się nimi zaopiekował: nią i tym całym Zachettim,
aby nim za bardzo nie pomiatali.
Cześć, Keyes.
Coś wcześnie wstałeś.
Zawsze mnie ciekawiło, o której przychodzisz do biura.
A może człowieczek wyciągnął Ciebie z łóżka?
Woźny.
W drodze do biura zostawiłeś ślady krwi.
Nie dziwię się.
- Chciałem sprostować dla Ciebie sprawę Dietrichsona. - Zauważyłem.
- Jak długo tam stałeś? - Wystarczająco.
Coś jak zwariowana historia z niezłym łamańcem. Tego, którego nie odgadłeś.
Człowiek nie może wiedzieć wszystkiego, Walterze.
Racja. Nie może...
Przyszczam, że usłyszę teraz wielką mowę
z każdym słowem na wagę złota.
Słucham, Keyes.
Walterze!
Jesteś skończony.
Dzięki, Keyes. To było krótkie.
Zadzwonię po lekarza.
Po co? Żeby mnie poszyli?
Żeby mnie pielęgnowali, aż wyzdrowieję?
Żebym mógł o własnych siłach wkroczyć do komory gazowej w San Quentin?
- O to chodzi, Keyes? - Coś w tym stylu, Walterze.
- Mam całkowicie odmienny pomysł? - Tak?
Słuchaj, Keyes.
Przypuśćmy, że wróciłeś do łóżka i nie widziałeś tych rzeczy aż do jutrzejszego ranka.
Dalej mógłbyś to już rozegrać, jak chcesz.
Zrobiłbyś to dla mnie, Keyes?
- Daj mi jeden dobry powód. - Potrzebuję 4 godziny na podróż.
- Nigdzie nie pójdziesz, Walterze. - Pójdę.
Za granicę.
- Nie masz szans, Walterze. - Warto spróbować.
- Nigdy nie dotrzesz do granicy. - To Twoje zdanie.
Patrz.
Nawet nie dotrzesz do windy.
Na razie, Keyes.
Halo...
Proszę przysłać karetkę do budynku Pacific na ulicy Oliwkowej...
Tak... To robota dla policji.
- Jak się trzymasz, Walterze? - Dobrze.
Tylko ktoś przesunął windę o te parę kilometrów.
Już jadą.
Wiesz, dlaczego na to nie wpadłeś, Keyes?
Pozwól, że Ci powiem.
Facet, którego szukałeś, był za blisko.
Tuż na przeciwko Twojego biurka.
Miałem go znacznie bliżej, Walterze.
Ja też Cię kocham.
KONIEC
Download Movie Subtitles Searcher from www.podnapisi.net